مرورگر شما برای نمایش این سایت قدیمی است. برای مشاهده سایت از سایر مرورگرها استفاده نمایید یا جهت بروزرسانی کلیک کنید.

همچنین میتوانید PDF نشریه را از لینک زیر دریافت نمایید.

شماره خبر: 3327451586114276536

ابریشم‌بافی؛ هنری پرسود اما مهجور

نوغان‌داری یکی از صنایع سنتی آسیا و ایران است که در دو دهه گذشته با فراز و فرودهای بسیاری همراه بوده، اما در این شرایط هم استان گلستان توانسته است با تولید حدود ۱۶۰ هزار تن رتبه سوم کشور در تولید پیله تر را به خود اختصاص دهد. در کنار صنعت نوغان‌داری، ابریشم‌بافی به عنوان هنر صنعتی منحصربه‌فرد و بازارپسند مطرح است و با تولید نخ‌های ابریشمی، زمینه ساز تولید دست‌بافته‌های سنتی و هنری در قالب فرش و تابلوفرش‌های دستباف ابریشمی می‌شود که در حقیقت همان ارزش افزوده و سودآورترین بخش در مرحله تولید ابریشم است.

در واقع هنر و صنعت ابریشم بافی از حدود یک قرن پیش در مناطق شرق استان گلستان و متناسب با ویژگیهای اقلیمی بویژه در شهرستانهای رامیان، مینودشت و کلاله راهاندازی شده و به فعالیت خود ادامه میدهد.

تهیه و تولید پارچههای ابریشمی مستلزم طی مراحل مختلف از جمله نوغانداری و نگهداری از تخم ابریشم جهت تولید پیله است. در بین صنایع دستی روستاییان این استان، ابریشم بافی جایگاه ویژهای به خود اختصاص داده است و معمولا به همان شیوه سنتی خود انجام میشود و زنان بیش از مردان به کار نوغانداری و ابریشمبافی میپردازند. انواع دستبافتههای سنتی ابریشمی عبارتند از انواع شال و روسری، انواع چادرشب،انواع دستمال، انواع روسری و…

روستاهای شهرستان مینودشت یکی از قطبهای اصلی تولید ابریشم است، اما افسوس که اوضاع اقتصادی این مردم تعریفی ندارد و اغلب مردان بیکار و یا دارای شغلهای فصلی هستند و زنان با ابریشمبافی بار زندگی را به دوش گرفتهاند. بهار که میشود و اردیبهشت که سر میزند کرمهای ابریشم به دنیا میآیند تا بزرگ شوند و پروانه شوند، اما در پیله تنهایی خویش در این حسرت میمانند و عجیب است که زنان ابریشمکار هم به امید روزهای بهتر پارچه و لباسهای نفیس میبافند، اما به دلیل تولید خانگی و اندک، فروششان کم است و به همین دلیل است که ابریشمبافی شغلی ناپایدار و فصلی است. زنان ابریشمباف در این روستاها نیازمند کارگاه هستند تا بتوانند کارشان را رونق دهند.