مرورگر شما برای نمایش این سایت قدیمی است. برای مشاهده سایت از سایر مرورگرها استفاده نمایید یا جهت بروزرسانی کلیک کنید.

همچنین میتوانید PDF نشریه را از لینک زیر دریافت نمایید.

شماره خبر: 3294478303339204922
ادبیات

داستان‌نویسان شهری و قصه‌های آپارتمانی

لابد در این چند ساله شنیده‌اید که می‌گویند سینمای ایران دچار خلأ لوکیشن‌های باهویت و متنوع است و همه فیلم‌ها به اصطلاح، آپارتمانی شده‌اند. اما کمتر شنیده‌ایم که چنین انتقادی به ادبیات داستانی ما وارد شود، هر چند می‌دانیم این آسیبی است که داستان‌نویسان ما را هم دچار کرده است.

حالا یکی پیدا شده و بعد از این که چند باری دیگر داستاننویسان جسته و گریخته به این ماجرا اشاره کردهاند، به آن پرداخته است. محمدکاظم مزینانی از پیوندنداشتن داستاننویسی نسل جدید با زیستبوم انتقاد کرده و گفته: نسل جدید داستان کمتر میتوانند فضاسازی کنند و در واقع آپارتمانی مینویسند.

این داستاننویس که در کارگاه تخصصی رماننویسی در حوزه هنری استان ایلام حرف میزده، اظهار کرده: طبیعت بکر و کوههای زیبای استان ایلام امکانات عجیبی برای نوشتن داستان فراروی نویسنده قرار میدهد اما متاسفانه این فضا کمتر مورد استفاده داستاننویسان قرار گرفته است و در مجموع نسل داستاننویس امروز با تاریخ خود گسست دارد و با پیشینه خود ارتباط برقرار نمیکند و نمیتواند شخصیتها را خلق و فضاها را بازآفرینی کند.

آنطور که ایسنا گزارش کرده، او در ادامه گفته: در رماننویسی میتوانیم تاریخ و زیستبوم خودمان را ببینیم و خیلی از مسائل را بیان کنیم و در مجموع رمان عرصه میمون و مغتنمی است. من سالها شعر کار کردهام و متاسفانه شعر با تمام زیباییهایش از امکاناتی که رمان دارد بیبهره است و میتوان سوژههای زیادی را در رمان مورد بررسی قرار داد.

مزینانی تصریح کرده: در سالهای اخیر نویسندگان جوان برای خودشان داستان مینویسند و اصلا وارد دیالوگ و گفتوگو نمیشوند و بزرگترین ضعف داستانهایمان این است که مونولوگ شدهاند و شاید دلیل مخاطبان کم ما و تعداد کم تجدید چاپها همین باشد چون مردم خودشان را در رمان ما نمیبینند و این میراثی است که از شعر به ما رسیده است چون شعر تنها برای چند لحظه احساس کسی را برمیانگیزد اما رمان متفاوت است و به نظر من آنچنان مهم است که میتواند سرنوشت یک نفر را تغییر دهد.

او ادامه داده: من خودم سالها شعر گفتهام اما الان معتقدم برای اینکه یاد بگیریم فکر و هماندیشی کنیم و جغرافیا و سیستم سیاسی خود را به چالش بکشیم باید به سمت رمان گرایش پیدا کنیم.

مزینانی با بیان اینکه نسل جدید داستان خودشان را مینویسند و حوصله برقرار کردن ارتباط با دیگران را ندارند و کمتر میتوانند فضاسازی کنند و در واقع آپارتمانی مینویسند چون خانوادههای آنها مانند نسلهای گذشته گسترده نیست، تصریح کرده: نسلهای گذشته زندگی غنی و خاطرات تلنباری داشتند که میتوانست دستمایه رمانهای طویل و داستانهای اثرگذار باشد.