مرورگر شما برای نمایش این سایت قدیمی است. برای مشاهده سایت از سایر مرورگرها استفاده نمایید یا جهت بروزرسانی کلیک کنید.

همچنین میتوانید PDF نشریه را از لینک زیر دریافت نمایید.

شماره خبر: 3214510695917030635

زیست‌بوم‌های ادبیات داستانی

بومی‌گرایی واکنش نویسنده‌هایی است که می‌خواهند مخاطبان خود را به اصالت‌ها و ریشه‌هایشان توجه دهند. در بررسی جریان‌های داستانی پیش از انقلاب، با جریان بومی‌گرایی مواجهیم، جریانی که معمولا منتقدان به آن توجه نکرده‌اند.

در داستانهای این جریان به نقد بیگانگان و دولت همراه با بیگانگان و توجهدادن مردم به ریشههای خود توجه شده است. بیگانهستیزی، توجه به هویت ایرانی اسلامی و تقابل این مولفهها با موضوع مدرنیسم از عمدهترین مولفههای داستانهای بومیگراست. بررسیها نشان میدهد توجه به جریان بومیگرا در دهه 20 و 30 شمسی کمتر از دهه 40 به بعد است. سیاستهای محمدرضا پهلوی در این دو دهه و نوع برخورد او با نویسندگان شرایطی را رقم میزند که در نهایت منجر به بیتوجهی به این جریان در دهههای 20 و 30 میشود. تاثیرات تفکراتی چون تفکرات جلال آلاحمد و علی شریعتی و تغییر شرایط کشور از سال 42 به بعد به این جریان در دهههای 40 و 50 رونق میبخشد.

حالا با گذشت دههها از شکلگیری ادبیات بومی در پهنه قصهنویسی ایران، میتوان گفت داستان ما از کهنالگوهای ادبیات بومی خود فاصله گرفته اما با این حال، توانسته نمایندگانی را حفظ و نیز بنمایههای نظری این نوع از ادبیات را با تغییر و تحولاتی جدی همراه کند.

بهدو نمونه اشاره میکنیم.