مرورگر شما برای نمایش این سایت قدیمی است. برای مشاهده سایت از سایر مرورگرها استفاده نمایید یا جهت بروزرسانی کلیک کنید.

همچنین میتوانید PDF نشریه را از لینک زیر دریافت نمایید.

شماره خبر: 2734242002296008819
یادداشت

نبرد پیچیده الباب

منطقه الباب، صحنه درگیری سه نیروی ارتش ترکیه و متحدانش و داعش است که ظاهرا هدف هر دو ارتش یادشده، شکست داعش است، اما نباید فراموش کرد، ترکیه در راستای راهبرد مداخله‌جویانه خود در مرزهای جنوبی، به استیلا بر الباب نیاز دارد تا با تسلط بر اعزاز و جرابلس، مثلث امنیتی خود در این منطقه را درست میان دو جبهه نظامی تحت تسلط کردها بنا کند.

در اینجا ترکیه به‌دنبال دوتاکتیک است؛ یک آن‌که ارتش این کشور سریع‌تر از ارتش سوریه بر این منطقه تسلط یابد که این اقدام با توجه به توان نظامی بالای داعش در نبردهای زمینی عملا غیرممکن است و راهکار دوم آن‌که ارتش ترکیه از شکست خوردن داعش مقابل ارتش سوریه جلوگیری کند که با توجه به روابط مقطعی میان ترکیه و داعش ـ که نمود آن را در فتح جرابلس توسط ارتش ترکیه شاهد بودیم ـ وقوع این رخداد دور از ذهن نیست.

ایالات متحده و روسیه نیز با توجه به شرایط کنونی به احتمال بسیار زیاد در درگیری‌های الباب مشارکت حداکثری نخواهند داشت. ایالات متحده درحال حاضر عملا از سیاست خارجی مشخصی برخوردار نیست و از این‌رو، ورود متحد نظامی آنها در شمال سوریه یعنی کردها به این درگیری تقریبا منتفی است و روسیه نیز بعد از پیروزی بزرگی که در حلب به دست آمد، سعی کرده زمین بازی خود را از بعد نظامی به بعد دیپلماتیک تغییر دهد و قطعا در مقطع کنونی علاقه‌ای به درگیری با دوست جدید خود یعنی ترکیه ندارد.

اما نیروهایی که می‌توانند پیش‌بینی‌ درباره نبرد الباب را به چالش بکشند، نیروهای ارتش آزاد سوریه هستند که به طور مقطعی مورد حمایت ترکیه و همراه آنها در نبرد با داعش در الباب هستند. این نیروها که همان اعضای گروه جبهه النصره، به همراه نیروهای جدا شده از احرار الشام و فیلق الشام بوده و به طور بالقوه در هر لحظه ممکن است به ائتلاف تحریر الشام بپیوندند، در وهله نخست استراتژی خود را نبرد با دولت سوریه می‌دانند و به این ترتیب، احتمال درگیری آنها با ارتش سوریه در الباب بسیار زیاد است. از این روی شاید راهکار ترکیه در جهت جلوگیری از شکست داعش توسط ارتش سوریه و استیلا نیافتن ارتش سوریه بر منطقه الباب نیز، تلاش در جهت تحقق همین اتفاق باشد.

دکتر مانی محرابی

عضو هیات علمی اندیشکده روابط بین‌الملل